چشم باز عسلي ،آينه پيكان جلو

سر هر كوچه چراغي ابدي دست نسيم

با تنش هاي شبي هم به تو بايد برسيم

و شبي هم كه تو را در هيجان تن تو

و زني كه خفقان ميكشدش رو به جلو

زير ديوار بتن گريه ي شبهاي سياه

دختر باكره اي كه به تو ميكرد نگاه

آسماني كه از اول هوس خواب نداشت

و زميني كه پر از برف شد و آب نداشت

توي اين سفره كه اندازه ي يك نان هم نيست

و شرابي كه به گنجايش ليوان هم نيست

خواهرم خواب مرا ديد كه مردم ديشب

و دو تا شاخه ي گندم كه نخوردم ديشب

و رژيمي كه شكم را به عقب ميچسباند

و دلي كه دل من را به تو بر ميگرداند

آنقدر گريه كه شبهاست نكردم بي تو

مثل پايي كه شبي راست نكردم بي تو

خواهش مردك همسيه كه آغوش مرا

و تو در ذهن من و فكر فراموش مرا

ميپرد پنجره از ذهن اتاقم بيرون

مثنوي ميرود از دل و دماغم بيرون

خواب بوديم در اين راه و نمي دانستيم

خواجه بوديم بر شاه و نميدانستيم

و تعابير عجيبي كه مرا مي خندد

اس ام اس هاي تو كه چشم مرا ميبندد

پر ترسي كه به تو زير زمين حمل شود

و دو دستي كه نميخورد بجز سينه ي رد

و خدايي كه تو را زير پر و بال نداشت

و براي غم من غصه ي من حال نداشت

و خدايي كه مرا با تو نميكرد رفيق

تن من زير پتويي كه نفس ميزد و جيغ

دست ميبردم از آنجا كه تو را بردارم

تا بفهمم كه فقط عشق تو در سر دارم

صندلي هاي به هم خورده و باران عجيب

خنده هاي الكي توي خيابان عجيب

دوستاني كه همه دشمن خوني شده اند

بره هايي كه همه گرگ دروني شده اند

دوستاني كه همه خواب مرا ميگردند

جمعه هايي كه پر از وسوسه هاي سردند

جمعه هايي كه مرا از تو جدا ميخواهند

جمعه هايي كه مرا بي سر و پا ميخواهند

ميروم گريه كنم ياد تو تا مي افتم

من به ياد سر زلفت چه غزل ها گفتم

زندگي اول و آخر به تو بر ميگردد

شعر هم آخر دفتر به تو برميگردد

نمایشگاه مجسمه های محمد تقی صداقتی

مکان : بابل.کمربندی شرقی، خیابان انتقال خون، بعد از پل ، کوچه سمت راست، نگارخانه ی مولائیان

زمان افتتاحیه : چهارشنبه ۲۸ مهر ماه ، ساعت چهار عصر

ساعات بازدید: ۱۰ الی ۱۲ و ۱۶ الی ۲۰

از تاریخ ۲۸ مهر ماه تا ۳۰ مهر ماه

به من ِ لال ِ گنگ ِ صم البکم ، پیش رویش کمی زبان بدهید

مثل سگهای خانگی شده ام ، دم تکان میدهم برای خودم

می لمم روی مبل زرد اتاق ، مینشینم که استخوان بدهید

کورم و سالهاست میگردم، تا ببینم دوباره رویش را

هی عصا میزنم که یارم کو؟ به من او را کمی نشان بدهید

به من او را کمی نشان بدهید، دارم از اعتبار می افتم

من شهابی سیاه و بی قمرم، روز و شب از مدار می افتم

دلم از سینه میزند بیرون، یاد او لحظه های بیتابم

آنقدر جرم خانگی دارم ،که نمی آید او ته ِخوابم

فرم انگوری سر مویش، قصد خون دل مرا دارد

سر به سر کاسه ی شراب اینجاست، او جنون دل مرا دارد

استکان، استکان و نوشانوش، من از آن پیک اولت مستم

بده از آن دو چشم شیر عسلیت، من همان خرس قهوه ای هستم

توی خوابی و این زمستان را ، چشم خرگوشی ات نمی فهمد

گریه ای را که زیر سر دارم ، خنده ی موشی ات نمی فهمد

تو جنون مرا نمی فهمی ، قلب خون مرا نمی فهمی

هر چقدر این غزل قوی باشد،تو درون مرا نمی فهمی

من جسورم برات میمیرم ، توی گورم برات میمیرم

جراتش را ندارد او که دلت...، من صبورم برات میمیرم

تا ابد هم بیایی و بروی  و بمیرم بدون اینکه تورا ....

من همانجا درست در دست مرده شورم برات میمیرم

خلق باور نمیکند که تو را ، اینقدر میشود تمام دلم...

گرچه من ماههاست تنها و گرچه دورم ، برات میمیرم

همه این روزها کنار تو اند، سر به سر در دلم جنون دارم

من به جای شراب سکر لبت ، استکانهای پر ز خون دارم

دارم از اعتبار می افتم ، این غزل را کمی تکان بدهید

روز و شب از مدار می افتم به من او را کمی نشان بدهید......

مثل روز تولدت که بهشت

آسمان را کشید روی زمین

روز چندم تو را فرستادند؟

بین اردیبهشت و فروردین؟

روز چندم تو را فرستادند ؟

روز چندم دریچه ای وا شد؟

بعد از اینکه تو آمدی به زمین

جبرئیل ملک چه تنها شد

و خدا داشت بررسی میکرد

که تو را پیش خود نگه دارد

دل من لحظه ای تکانش داد

عشق آرایش و سپه دارد

عشق ترکیب چشم رویاییت

با غروری که در نهان داری

عشق خاصییت اهوراییت

لامکانی که در زمان داری

صبح یک روز سرد فروردین

دستهای تو را تکان می داد

مادری با غرور ساعتها

به خلایق تو را نشان میداد

مثل روز تولدت تنها

مثل روز تولدت سردم

تو به من یک اشاره کن تا من

این غزل را دوباره برگردم

تو به من یک اشاره کن تا باد

آسمان را به زیر سر دارد

تو به من یک اشاره کن یک شهر

از غم دوریت خبر دارد

زیر این شمع های سر خورده

آتشم را نشانده در بالین

خوش و خرم تو را تمام بهار

و مبارک تمام فروردین........

پشت یک مثنوی تب کرده‌، روی این شعر را زمین نزدم

و به جای تو ، توی دفتر شعر، رنگ و هاشور و نقطه چین نزدم

من به حیثیت تو مدیونم، به غرورت به تاب ابروهات

بوسه بالا بکش که پاره کند، دل شب را عبور بازوهات

توی میدان و زیر ساعت خیس، با قراری که بیقرار من است

مثل یک مثنوی که توی دلت ، غزلی که در انتظار من است

به توان اِن از تن تو پرم ، به توان اِن از تلاقی تو

می روم تا شبی فرو بروم، توی چشمان باتلاقی تو

روی این خط همیشه میترسم، وَترم از دل تو رد بشود

نقطه ها دوره ام کنند و مرا... خطرم از دل تو رد بشود

سایه ای را که روی دیوار است، اشتباهی به نام تو بزنم

باز میترسم از تو سر بروم، باز میترسم از تو دل بکنم

ساعت از التهاب من لبریز، ساعت از انتظار من بیدار

توی این شهر بی تو می گردم، تا تلاقی کنم به تو یک بار

من نگاهت نمیکنم که مرا ، با غرور یخی زمین نزنی

تو من ِ مستتر در این غزلی، تو من ِ مستتر درون منی

من تمامی واژه ها هستم ،بوف کوری که شعر میگوید

مثل یک بوته ی کدو که عقیم، بین یاس و بنفشه میروید

دختری را همیشه میبینند ، زیر میدان خیس ساعت تو

ساده رد میشوند و میگذرند ، از میان دلش جماعت تو

قصه کوتاه میشود اینبار، زیر موهای ترد ِ خاوری ات

و مرا میکشد به پیچش و رقص ، لرزش شانه های بندری ات

یا کپی کن مرا برای خودت ، یا برای خودت نشانه ببر

مثل یک مثنوی تازه مرا ، توی جیب کتت به خانه ببر

روجا صداقتی  ۷/۸/۸۸

استکان توی مغز من ترکید من دوباره تو را بغل کردم

مثنوی میزند از ابعاد استخوان های شعر من بیرون

تو کجایی درست در مرز کهنه ی مرکز همین کانون

سر ندارم سریع تر بشوم سر ندارم که سر بجنبانم

پشت من هی قصیده میبافند حرف ها را کجا بخوابانم

دست میگردد و زمین دور استکانی نخورده می چرخد

زنده می افتم از کفن بیرون چشمهای تو مرده می چرخد

میزنم پشت استخوانهایت میپرد چشمت از دو کاسه ی خون

بغض داری عجیب دلگیری میزنی از خودت کمی بیرون

دستهایت دو تا گلوله ی یخ من تنم را مچاله می پیچم

و تو را مثل تیتر های درشت توی این سر مقاله می پیچم

گفته بودی صدای من خوب است زیر آواز میروم بزنم

تلق خودکار بیک می افتد بوی خشخاش میدهد دهنم 

همه دور من و تو میگردند با دو تا جیغ ممتد بی رنگ

بوق ماشین به کوچه میریزد و میافتد ته خشاب تفنگ

قدمی از من و تو آنور تر کوچه را بوی مرده می گیرد

یک نفر میدود کنار درخت و تو را روی گرده میگیرد

شهر میترسد از تو رد بشود توی قندیل های مغز منی

پیش من آن طرف تر افتاده پاره های مچاله ی کفنی

میروم خیس روی لبهایت مینشینم تو را دهن بزنم

بدنم در تو منجمد شده است تن نداری که با تو تن بزنم

رگ به رگ میشود تمام دلم استخوان گلوم میخارد

گرچه درگیر یک قفس هستیم از هوایت پرنده میبارد

بالهایم  هنوز درگیر ریشه های همین زمین هستند

خون قی کرده می کشم بالا چشمهایت به من ظنین هستند

روی پایت درست چسبیده به قدم های آخرت چشمم

ونمی افتم از سرت بیرون و نمی افتد از سرت چشمم

توی دستم دو تا پیاله ی خون سایه های لمیده بر تن تخت

من هنوزم به این زمین وصلم تو کمی آنطرف به روی درخت......

تسبیح میزدم این زنجیره ی کفن را

در نخ کش خیالم طرح تو می دواندم

طرح تو را که میریخت کندوی پیرهن را

پس مانده های بغضی که در پیاله میریخت

بازیچه ی تو می کرد آرامش دهن را

سرگیجه های تردید با دکمه های باران

لغزیده میتراشد تندیس این بدن را

میترسم و می افتم در خاطرات محوی

که سالها تو را برد که روزهاست من را

که روزهاست من را در سینه میتراشد

این بغض سر سپرده این آیه ی کهن را

حالا هزار و اندی ست من در تو میتراوم

تصویری از تو با من مردی که بی تو زن را...

هر چند بی تو دیگر این روزها حرام است

دیگر کسی ندارد معنای ما شدن را....

میکشیدش روی جاده لنگ لنگان اسب را

دست های خسته اش نزدیک میدان اسب را

ساعت از دیروز روی عقربک های چهار

ساعت از دیروز خاموش و خیابان اسب را

ایل ترسیده رکب خورده و در حال فرار

میکند آماده بی زین و هراسان اسب را....

...................................................

........................................ اسب را

....................................................

........................................اسب را

این طرفها هوا گرگ و میش است زندگی با تو خبطی ندارد

من برای خودم مینویسم به نگاه تو ربطی ندارد

یا به اینکه بیایی نمانی یا به اینکه نمانی بیایی

عشق ما توی تقدیرمان است دفتر و حکم ثبتی ندارد

زندگی مثل شلوار جین است آبی و پاره و وصله پینه

مثل انگورهای دل تو توی بشقاب نا امن سینه

این طرفها کسی قهوه ای نیست تا تو را توی فنجان ببیند

پنجره بشکند پر بگیرد در درونت خیابان ببیند

شاید این شاعر بی تحمل از کسی پشت پا خورده باشد

این طرفها مرا کم ندارند این طرفها کسی مال من نیست

حالتان خوب باشد همیشه هیچ شوری در احوال من نیست

قرص تب بر برایم نیارید نه نگوئید من تب ندارم

سرد سردم دقیقه دقیقه لحظه را بعد تو میشمارم

من زمین من زمینم همیشه روی این جسم خاکی بریزید

روی دستان بی اعتبارم باز هم آب پاکی بریزید

تا تمامش کنم هر چه دارم با من بی صدا در نیفتید

قصه باید به پایان بیاید با ته قصه ها در نیفتید

آخرش هر چه باشد همین است به غرور تو کاری ندارد

به سوال شب اول قبر مرده شور تو کاری ندارد

یک شب از او برایم بگویید یک غزل مثنوی یا قصیده

این طرفها کسی دل ندارد این طرفها کسی غم ندیده........

                              قرص های اضطراب قرص های والیوم

                                می برد سر مرا ضربه های بوم بوم

                                مثل لشکر ملخ حمله میکند به من

                                خاطرات پشت سر خاطرات روبروم

                               خسته میشوم هنوز فکر میکنم تو را

                                 میبرد کسی شبی با تمام آبروم

                               جیغ میزنم نرو خنده میشوی و من

                               میخورم دوباره این بغض را ته گلوم

                             بوسه های زیر لب بوسه های اشتباه

                           خنده های قهوه ای روزهای تلخ و شوم

                               می کند تو را زمن سرنوشت لعنتی

                               عقد میکند تو را با عروس روی بوم

                          من سیاه و او سپید تو همیشه قهوه ای

                             من سیاه و او سپید تو همیشه آرزوم

                               سطر های آخرم پاک میکنی مرا

                               قصه ی بدون شرح آخر سناریوم

                              تا آن زمان که من کسی مثل خودم هستم

                              تا آن زمان که تو کسی مثل خودت هستی

                                تشویش دارم این غزل ها پا بگیرند و ...

                                میترسم این غم نامه ها معنا بگیرند و...

                                شاید کسی مثل خودم پیدا شود در من

                                  شاید مرا با تو شبی هم ما بگیرند و....

                                  میترسم این قصه عقیم آخرش باشد

                                  میترسم این آشفتگی را وا بگیرند و...

                              من روی احساس خودم سر در گمی دارم

                                     حتی بیایند و تو را حتی بگیرند و....

                              تقصیر این احساس بی فانوس امروز است

                                     اینکه بیایند و تن شبها بمیرند و .....

                              غم نامه تا کی؟ مثنوی تا کی؟ غزل تا کی؟

                                 از عشق از تو از حروف بی عمل تا کی؟

                                     من حال امروز تو را در گیر میبینم

                                     با نقش های بی خیال سینه ی دیوار

                                    اینکار ها از ما بعید است و نمیخواهد

                                اینبار هم بی تو ... بله ... اینبار هم اینبار..

                                   میترسم این حال خراب آخرین باشد

                                   تا از من بی تو همین ها را بگیرند و...

                                  تا از من بی تو همین ها را همین ها را

                                   سر در هوا های غزل پا بر زمین ها را

                                     این در چرا چشمان دزد درد پهلو را

                                    این اولین لبهای بی لب آخرین ها را

                                       این زایمان روی نعش خاطراتم را

                                این گریه ی شبهای بی تو این همین ها را

                               میترسم از من حال امروزم که معلوم است

                                      میترسم از درگیری حال تو فردا را

                                شاید شبی از ما همین ها را بگیرند و........

                                             شایدسپیدی مات تر یا گندمی باشم   

                                             بشمار من باید عزیز چندمی باشم؟

                                           من چندمین بار است باران میزنم در تو  

                                           من چندمین بار است خود را میتنم در تو

                                            انگار با این کافه رو در وایسی دارد

                                            این دخترک را بار چندم با کسی دارد؟

                                            می اید از در تو شبیه مردمک هایت

                                            اصلا تو را من خوب اما جای لک ها یت...

                                            اصلا تو را من بیشتر من ارغوانی تر...

                                            اصلا تو را لیلا تر از لیلا تر از ...از هر

                                            حالا کتابم توی جیبت خواستی باشد

                                           دست کسی دیگر نصیبت خواستی باشد

  هی بوق میزد این شماره بوق میزد بوق

                                           در این کیوسک زرد من تو همچنان جاریست

                                            لبهای تو لبهای تو یک حس تکراریست

                                            حالا برهنه تر مرا سر میکشم در تو

                                            مشتاق تر خود را به اخر میکشم در تو

                                            تا دستهای سرد تو روی لباس من...

                                            پر میشود از حس شرم تو حواس من

                                            اینبار بار چندم تکرار ازار است

                                            این دردها لیلا فقط امروز و اینبار است؟

    حالا یه لطفی کن بیا این پول را بردار

                                             حسی شبیه مرگ ممتد میدود در من

                                             یک مرد عریان ناگهان سر میرود در من

                                             انقدر نزدیکم به حس دوستت دارم

                                              که ناگهان با اشک از هر گوشه میبارم

                                             بستر هنوز از اتش عصیان تو گرم است

                                             این حس عصیان نیست نه این اتش شرم است

                                             شاید سپیدی مات تر یا گندمی باشم

                                             بشمار من باید عزیز چندمی باشم؟....

                                                                                                         اردیبهشت ۸۵

                       گلوت جاده ی شیری به سمت خون و گلاب

                           بریز گیس و برقصان میان خاک ونمک

                        شب برهنه گی ام را میان حجله ی خواب

                         شراب کهنه ی چشمت ته پیاله ی خون

                            غروب بین دو دریا غروب پشت نقاب

                              بچرخ روی دو انگشتهات تا لب شط

                            به چشمهات بگردان پیاله های شراب

                            نگاه کن که بریزد به روی خون باروت

                             نگاه کن که بیافتد ستاره در مرداب

                               عروس بندر ی نخلهای پا در خاک

                               مرا ادامه بده تا دوباره تا لب آب.....

انتظاری بزرگ  در من نیست ، انتظار تن تو را دارم

میدرخشد  دوباره چشمم  تا ، بوی پیراهن تو را دارم

و مرا این دو گوی جادویی ، در دو جام شراب خواهد کشت

فکر تنهایی تو ام دائم ، و مرا این عذاب خواهد کشت

فکر جایی که سهم من باشی، مثل یلدای جانی چشمت

پشت هم هی دروغ میگوید ، پیرمرد روانی چشمت

دست من از بهشت کوتاه است، من دلم را به سیب میبندم

یا به خونخواهی شب سوگ ، چشمهایی عجیب میبندم

با کدامین دروغ درگیری ، من به تنهایی تو شک دارم

توی چشمم هنوز تا خورشید، برکه ای از شب و نمک دارم

پسر ایلیاتی  وحشی  ،  گیسوانت به باد  آغشته

ای که اسب سیاه و رهوارت، کوچه های غروب را گشته

تن گندم نخورده ی بازوت ، لب تو آستانه ی امید

دستهایت همیشه در باران ، چشمهایت همیشه با خورشید

پر بگیر و برقص در باران ، من به این حس ناب نزدیکم

بی تو تنهاییم همین رنگ است، به ته این کتاب نزدیکم

چشم بر دار میپرد خورشید ، سر بجنبان غروب خواهد  شد

شب رها کن  ستاره را در ماه ، زخم این برکه خوب خواهد شد

دختر روزهای بی تردید ، بی تو در انتظار خواهد ماند

هفت سین تن زمستانش ، در عزای بهار خواهد ماند

                                                و می برد سکوت تو را آبروی من

                                              روز مراوده و دو گنجشک میکشند       

                                               پر، توی بادهای موافق به سوی من

                                                از سالها گذشت و تکرار روزها            

                                               از روزها و خالی شعر و هنوز ها

                                              از پنجره به خاطر یک تکه شیشه اش     

                                              از پنجره و بغض و غروب همیشه اش

                                               از من گذشتنی ست به تو وام میدهم

                                               شعری که میکشد نفسش را گلوی من

                                               حالا که بغض ، حرف تو را قاب میکند

                                                حالا به جرم هر چه بیا روبروی من

                                                  من ، صندلی و منتظر استکان بعد

                                                 بعد سکوت خیس تو با گفتگوی من

                                                 فکر نیامدن به تو یک سال هم گذشت

                                                 فکر شنیدن  غزلت  را  گلوی  من

                                                  آتش فشان معجزه سمتی دگر بریز

                                                    تا حرم آتش تو نیافتاده روی من

                                                  دیگر تب مراوده بر شانه ی تو نیست

                                                   بند است این دقایق آخر به موی من

کلاه قرمزی من بلند بانو جان، چقدر پنجره در چهار چوب خاطر تست

غزل نیازک تکرار خیس و ابری دشت ،به مرغهای مهاجر خدا مسافر تست

امان بده بنویسم نگو که میخوانی ، دروغ اول شعرم دروغ آخر من

سرم پر است از این حرفهای نا مربوط ، نگیر آینه ات را تو در برابر من

شعاع من نشو تصویر من ، مواظب باش، خدا خیال تو را راحت و مرا گم کرد

تمام حاشیه در این شعاع می پاشید ، که او به خالی چشمان من ترحم کرد

قسم به هر چه درون سرم برایت هست ، قسم به باد به باران به ادعای بزرگ

به عشق، عشق همیشه بلند بانو جان ، بخواب لای قسم های من ، دعای بزرگ!

شبیه پنجره به چشمهای بسته بریز، ببار روی تن من، ببار بر بدنم

امان بده که به تسخیر این مترسک مست ، نمیشود من از این مزرعه تو را بکنم

غروب قرمز باران! شب سیاه و نجیب! غزل ترانه! تبسم! نگاه آخر من !

مرا ببخش به این عشق های بعد از تو ، مرا ببخش به باران ، گناه آخر من !

قصه ی جوجه اردک زشتی که می خواست یه خرس صورتی باشه

یه جوجه اردک کوچولو یی بود که کنار یه تخته سنگ که توش یه غار

بود توی یه برکه ی آب زندگی میکرد. اردکای زیادی اون دور و برو بلد

بودن اما فقط اون بود که جرات میکرد تا کنار غار بره تنها میرفت

ساعتها یه گوشه می نشست و به یه نقطه ی روشن خیره میشد.

 اوایل فکر میکرد اون میتونه یه کرم شب تاب باشه یا شایدم یه

مروارید .

جوجه اردک کوچولو خیلی اروم کنار غار می نشست و به اون نور

کوچولو نگاه میکرد با اینکه نمیدونست این نور از کجا میاد ولی از

روی کنجکاوی هم که شده ساعتها زل میزد به اون نور کوچولو که از 

همون غار تاریکی در میومد که کنار برکه بود. تا اینکه یه روز یه صدا

شنید . صدا بیشتر شبیه کشیده شدن یه ورق سمباده روی دیواره ی

غار بود یا شایدم یه سرفه ی کوچیک بود که از ته گلوی یه حیوون

دیگه در میومد .  جوجه اردک اولش یه کم ترسید ولی بعدش رفت جلو

اما تاریکی اونقدر زیاد بود که چشم چشمو نمیدید . اون سعی کرد که

تمرکز کنه و خوب نگاه کنه ببینه که این صدا و این نور کوچولو از

چیه؟

هر چی که جلو تر میرفت فضا تاریک تر میشد تا اینکه پاش خورد به

یه چیز نرم و پشمالو. باید میترسید اما نترسید و از اونجایی که اون از

همه ی خواهر و برادراش با دل و جرات تر بود پرای کوچولوش  و بلند

کرد تا اون موجود نورانی کوچولو با صدای ضعیف رو لمس کنه. اما

مث اینکه این موجود اونقدر ها هم کوچولو نبود اینجا بود که هول

ورش داشت و پا گذاشت به فرار میدونین چرا؟ .... چون هیچی نمی

دید . نمیدونست این موجود نه چندان کوچولو که یه نور سفید داره و

صدای ضعیف میتونه چی باشه .

جوجه اردک  کنار دهنه ی غار وایساد و تموم دل و جراتشو جمع کرد

تو صداش و داد زد:

_اهای .... اهههههههههههههاااااااای...... تو کی هستی

انگار یه چیزی توی غار تکون خورد جوجه اردک پراشو جمع کرد و یه

کم رفت عقب تر و دوباره داد زد

_بیا بیرون .... نترس .... هیچ چیز ترسناکی اینجا نیست ..من فقط یه

اردکم یه جوجه اردک کوچولو..

بازم یه صدای خش خش از توی غار اومد و صدا نزدیک و نزدیک تر

شد تا اینکه رسید به دهنه ی غار

جوجه اردک یه لحظه خشکش زد چون اون نور کوچولویی که هر روز

میدید مروارید یا کرم شب تاب نبود اون نور چشمای خسته ی یه خرس

کوچولوی قهوه ای بود که انگار از خواب زمستونی بلند شده باشه

ایستاد ه بود جلوی در . خرس کوچولو سرش و اروم اورد پایین و به

جوجه اردک یه نگاه انداخت و دوباره برگشت توی غار .

جوجه اردک کوچولو اولش یه کم ترسید ولی بعد خودشو جمع و جور

کرد و دوباره با صدای بلند گفت:

اهای بیا بیرون چرا میترسی ؟ .......... اونجا خیلی تاریکه........

ببینم .. چطوری نفس میکشی؟

تو اصلا میتونی دور و بر خودتو ببینی؟...

خرس کوچولو اولش یه کم ساکت موند و فقط گوش داد بعدش اروم

گفت:

_از اینجا برو ، من چیزی ندارم که برای تو جالب باشه.... دست از

سرم بردار ، میخوام تنها باشم

اما جوجه اردک نمیتونست خرس کوچولو رو همونجا تو تاریکی تنها

بذاره یعنی نمیخواست واسه همین اومد جلو تر و گفت:

_اگه تو نمیای بیرون پس من میام تو . میخوام ببینم اونجا چه شکلیه؟

ببینم منو راه میدی توی غارت؟

خرس کوچولو ساکت شد نمیدونست چی بگه ولی بلاخره گفت:

_ برام مهم نیست ، فرقی نمیکنه

جوجه اردک کوچولو با اینکه از تاریکی میترسید ولی سعی کرد

چشاشو ببنده و بره توی غار.

حالا دیگه نمیترسید چون میدونست اونجا یه خرس کوچولو نشسته و

هیچ چیز ترسناکی نیست که ازش بترسه .

جوجه اردک چند روز بعد هم دور و بر غار گشت تا بلاخره خرس

کوچولو گفت:

_تو چرا نمیری دنبال کارت ؟ تو اصلا اینجا چیکار داری؟

اردک کوچولو گفت: تو  توی اون تاریکی چیکار میکنی؟ یعنی اصلا

نمیترسی؟

_ نه فقط برو

_ من نمیرم . من اینجا رو دوس دارم . برکه رو دوس دارم ، راستی تو

اصلا برکه رو دیدی؟

خرس کوچولو بارها برکه رو دیده بود اصلا اون کنار برکه به دنیا

اومده بود ولی گفت:

_ نه ، من هیچ برکه ای رو  یادم نمیاد .

جوجه اردک بازم پرسید:

_ پس چرا نمیای بیرون تا برکه رو خودت از نزدیک ببینی؟

خرس کوچولو گفت : راستی تو یه خرس صورتی این دور و برا ندیدی؟

جوجه اردک تا حالا چیزی در مورد خرس صورتی نشنیده بود ، یعنی

اصلا نمیدونست که خرسا هم میتونن صورتی باشن واسه همین گفت:

_من چیزی ندیدم ولی اگه میخوای ببینیش بیا بیرون ، تو که از اون تو

نمیتونی هیچ چیو ببینی ، میتونی؟

خرس کوچولو یه کم فکر کرد بعد اروم اومد کنار دهنه ی غار نشست .

جوجه اردک کم کم  با خرس کوچولو دوست شد . چند بار از توی برکه

واسه خرس کوچولو ماهی گرفت. کم کم خرس کوچولو هم از کنار غار

بلند شد. حالا دیگه اون میتونست راه بره. میتونست بخنده و با جوجه

اردک بازی کنه. اونا روزها و ماهها با هم کناربرکه  زندگی کردن و

دوستای خوبی واسه ی هم شدن تا اینکه یه روز جوجه اردک وقتی از

خواب بیدار شد دید خرس کوچولو کنار برکه نیست . جوجه اردک

ترسیده بود پراشو چند بار باز و بسته کرد و دوید سمت غار .... اما

خرس کوچولو توی غار هم نبود .... اون رفته بود

جوجه اردک احساس تنهایی میکرد ا ون به یه خرس صورتی فکر

میکرد . اون فکر کرد شاید خرس کوچولو اونو پیدا کرده شاید خرس

کوچولوی قهوه ای دیگه اینجا بر نگرده. جوجه اردک تنها شده بود .

دلش برای خرس کوچولو تنگ شده بود برکه بزرگ بود و ترسناک

اروم بلند شد و پراشو به زحمت تا کنار غار کشید حالا اون باید میرفت

توی غار تا منتظر یه  خرس کوچولوی قهوه ای باشه  شایدم یه

 خرس صورتی....